Leikhúsið hefur samfélagslega ábyrgð – Ingibjörg Huld Haraldsdóttir leikstýrir verkinu Ég er vindurinn

03.02.2012 | Gunnar Guðbjörnsson | Leikhús | Smugumenning

Leikfélagið Sómi þjóðar frumsýndi um síðustu helgi í Tjarnarbíói leikverkið Ég er vindurinn. Þetta er nýtt verk eftir Jon Fosse, eitt af vinsælastu leikskáldum samtímans. Ingibjörg Huld Haraldsdóttir er leikstjóri sýningar en hún útskrifaðist úr Listaháskóla Íslands vorið 2011 úr deildinni Fræði og framkvæmd.

Ég leikstýrði Hannesi Óla Ágústssyni og Hilmi Jenssyni ásamt fleirum í útskriftarverkinu mínu frá Listaháskóla Íslands vorið 2011. Samvinnan var svo gefandi og skemmtileg að við ákváðum að halda áfram sem hópur og setja upp aðra sýningu. Við fórum því á fullt að leita að tveggja manna leikverki og á endanum datt Hannes Óli niður á norska leikverkið, Ég er vindurinn.

Segir Ingibjörg Huld um valið á verki leikhópsins.

Verk þetta er nýjasta verk leikskáldsins Jon Fosse og gæti jafnframt verið það síðasta en Fosse gaf nýlega út þá yfirlýsingu að hann væri alfarið hættur að skrifa fyrir leikhús og því fannst okkur þetta afar spennandi tækifæri.
Það sem heillaði mig hvað mest við fyrsta lestur verksins var ljóðræna þess. Textinn talar til manns á djúpan heimspekilegan hátt sem er spennandi, ögrandi og í senn svo mannlegur. Verkið lætur líka hafa fyrir sér sem mér fannst mjög áhugavert sem ungur leikstjóri. Ég vildi með þessu ferli læra sem mest og taka áhættu og krefjandi verk sem þetta fannst mér henta því verkefni einstaklega vel.

Í náminu Fræði og framkvæmd er leitast við að skapa grundvöll til nýsköpunar og auka fjölbreytni í íslensku sviðlistaumhverfi. Blaðamaður spyr um ástæður þess að einmitt þetta nám varð fyrir valinu?

Hilmir maðurinn minn var að læra leikarann við Listaháskólann og kynnti mig fyrir þessari braut. Ég hafði verið að velta fyrir mér mögulegu BA námi og hafði mikinn áhuga á leikhúsi og þá sérstaklega, á þeim tíma, á leikmyndagerð. Ég hafði þó litla reynslu og því fannst mér þetta nám hljóma eins og góð leið til að fá smjörþefinn af sem flestu sem viðkemur leikhúsi og mögulega mynda mér frekari skoðun á þeirri stefnu sem ég vildi taka innan leikhússins.

Ingibjörg Huld viðurkennir að þó námið hafi sína kosti hafi það einnig galla.

En mér fannst það standa undir þeim væntingum sem ég hafði til þess. Ég kynntist mörgum hliðum leikhússins, sögu þess og þar fram eftir götunum. Ég prufaði að koma fram, taka þátt í gjörningum, skapa ýmsa heima á sviði og síðast en ekki síst leikstýra. Fljótlega komst ég að því að það hentar mér mun betur að standa á hliðarsviðinu og stjórna heldur en að vera á sviði og því fór ég að hallast að leikstjórninni og þar liggur áhugi minn enn í dag.

Á síðasta námsári sínu nýtti Ingibjörg Huld sér möguleikann á skiptinámi og fór til Exeter eina önn.

Þar var ég nær eingöngu í þungum fræðilegum kúrsum sem að voru mjög spennandi en mig var farið að þyrsta í eitthvað verklegra og að halda áfram að prufa mig áfram í leikstjórninni.
Draumurinn er að fara í frekara nám erlendis og halda áfram að ögra sjálfri mér. Ég vil vera á hreyfingu, skoða og kanna og halda mér í góðu leikhús formi. Það er svo margt í boði og ég ætla mér því að gefa mér góðan tíma í að skoða möguleikana en á meðan mun ég vonandi halda áfram að skapa sjálf.
Nú á þó hug minn allan næsta stóra hlutverk sem ég tekst á við en það er móðurhlutverkið sem ég er gríðarlega spennt fyrir og mun svo sannarlega halda mér á tánum og örugglega kenna mér margt.

Ingibjörg segir í framhaldi af umræðum um nýsköpun í leikritagerð á Íslandi að hún hafi sannarlega kynnst mörgum hæfileikaríkum ungum leikskáldum á námstímanum.

Þetta eru aðilar sem stíga út fyrir kassann, mynda sínar eigin stefnur, taka áhættur og skapa snilldarverk. Þessi verk eiga það skilið að verða meira en skúffuverk og ég væri mjög til í að sjá þessa aðila fá fleiri tækifæri.

Að mínu mati á leikhús alltaf fyrst og fremst að tala til áhorfandans. Hvort sem það er til hláturtauganna, hugans, hjartans eða einhvers annars þá finnst mér að leikhús eigi ávallt að leitast eftir að hreyfa við skynfærum áhorfandans.
Leikhús er samtal milli áhorfenda og listamanna og því finnst mér að leikhúsfólk eigi að hafa trú á áhorfandanum og getu hans til að fylla í eyðurnar sjálfur, skapa sinn eigin töfraheim og fljóta með á sinn einstaka hátt.

Leikstýran unga segir að leikhúsið sé góður vettvangur til að koma á fram boðskap.

Okkur ber skylda að nýta þennan vettvang á faglegan og vandvirkan hátt. Þannig hefur leikhúsið samfélagslega ábyrgð og ber því að koma fram við áhorfandann eftir því. Verk eru misjöfn eins og þau eru mörg og tala misvel til okkar sem þjóðar. Ef á annað borð er ákveðið að setja upp verk sem er fjarlægt okkur í tíma, stað eða efni þá er það hlutverk leikhúsfólksins að finna sammannlegu hliðarnar á því eða gera það viðeigandi, annars verður tilgangur þess ansi takmarkaður.